Aan het woord

Aan het woord is Nettie Albers

20110208_MWES_1587_1510Op haar mooie woonplek aan de Uitweg tussen Vinkenveen en Wilnis spreek ik met Nettie Albers, nu 8 jaar vrijwilligster, een van de ca. 130 die, naast professionals, ook zorg aan het bed verlenen. Eerst werkzaam in het onderwijs en daarna in haar eigen praktijk als schoonheidsspecialiste is de link naar het hospitium ver te zoeken. En toch is zij nu al weer 8 jaar als vrijwilliger een dagdeel per week in het Hospitium te vinden. Het is natuurlijk heel interessant om eens te horen wat de motivatie is van iemand, die toch uit een andere wereld dan de zorg komt. En zeker interessant voor hen die overwegen zich ook nog eens als vrijwilliger aan te melden.

Nettie had al het een en ander met stervensbegeleiding meegemaakt. Op een of andere manier komt toch iedereen in meer of mindere mate daarmee in aanraking. Haar raakte het enorm en heel intens. Hoe gek het ook klinkt, zij ervaart het ook als iets moois. Als mensen zich in een stervensproces bevinden realiseer je het pas goed hoe uniek ieder mens is, ontdekte zij. Er zijn maar weinig omstandigheden waarin dat zo tot uiting komt. Je bouwt een band met die mensen op, terwijl het jezelf een zeer bevredigend gevoel geeft. Je kunt er voor die mensen zijn, is haar ervaring. Het voegt voor Nettie op deze wijze ook veel toe aan haar eigen leven. De band met de bewoner is er één, maar die met de directe verwanten is bijna even intensief. Ook die mensen krijgen aandacht en de nodige zorg. Zij zijn dag en nacht welkom en zij krijgen van het hospitium alle ruimte.

Ja, en dan de organisatie zelf, die vindt Nettie wel heel bijzonder. Alleen het gebouw zelf al ervaart zij als heerlijk om in te werken. Stapt ze daar eenmaal over de drempel, dan is ze in een andere wereld en laat ze alles van buiten achter zich. Dat wil niet zeggen, dat zij het soms niet “ mee naar huis “ neemt, bekent ze nuancerend. Wij hebben absoluut een top zorgcentrum en dat komt alleen maar door die wonderbaarlijk goede   mix van veel vrijwilligers en weinig professionals, vindt zij. Vooral de samenwerking met de verpleegkundigen is naar haar mening zeer bijzonder. Zij ervaart dat vrijwilligers absoluut niet op de 2e plaats komen.  Ondanks dat zij alleen een paar interne opleidingen hebben gevolgd, ziet het gediplomeerde personeel de vrijwilliger bijna als gelijkwaardig.

De eensgezindheid, de harmonie en de open mind voor elkaar voelt ze als zeer speciaal en zonder  uitzondering heeft iedereen een groot hart, om het zo maar te zeggen. Maar ja, dat kan natuurlijk ook niet anders, als alles en iedereen de zorg voor de bewoner veruit bovenaan heeft staan. “ Als ik mijn motivatie om dit vrijwilligerswerk te doen in al z’n eenvoud probeer samen te vatten”, zegt Nettie, “ dan gaat het helemaal niet om mijzelf; ik hoef er alleen maar voor die ander te zijn en dat is ontzettend mooi om te mogen doen, nog los van wat ik er zelf nog voor terug krijg.”

Nettie Albers, weer iemand dus, die het fantastisch vindt onderdeel van de enorme organisatie van het hospitium te zijn.