Ervaringsverhaal

 

Ervaringsverhaal.

Een dienst als zorgvrijwilliger is altijd anders. Soms druk. Soms rustig, maar altijd goed. Aan het begin van iedere dienst is er eerst de overdracht. Zo ook deze avond.

Een vol huis. Gisteren een nieuwe opname. Vandaag ook. Maar de laatst opgenomen bewoner moet nog erg wennen en is onrustig. Weet nog maar een paar weken van zijn ziek zijn. De familie heeft hem vanmiddag geïnstalleerd. Er zijn wat dingen van thuis mee gebracht. De kleding ligt in de kast. Radio/cd -speler op het nachtkastje met wat eigen muziek. Kijk zo nu en dan even om het hoekje. Mijnheer moet vooral eerst tot rust komen.

Mijn dienst begint. Ik kijk, nadat de familie vertrokken is, verschillende keren om het hoekje en zie vooral onrust. Onrust van handen. Dekens die dan omhoog en dan weer omlaag zijn. Benen er op, benen er onder. Ik besluit contact te maken en klop aan. Loop naar het bed en stel me voor. Ik vraag of ik iets kan betekenen. Last van de warmte, of van het licht?

Maar dat is het niet. Het is allemaal goed.

“Maar het is zo vreemd om hier te zijn ziet u. ………..” Aarzeling.

Ik wacht even en vraag dan zachtjes of hij het fijn zou vinden als ik even bij hem blijf.

“Ja, fijn. Als daar tijd voor is? “

Er is tijd. In dit huis heeft tijd een andere dimensie. Het blijft een poosje stil en dan begint hij aarzelend zijn verhaal. Over zijn leven en werk. Over de schrik en de paniek toen bleek dat hij ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Zo kort geleden nog maar.

We luisteren samen naar zijn vertrouwde muziek. Het lijkt hem houvast te geven. Troost. Langzamerhand komt er rust. Later op de avond bied ik een voetmassage aan. Zoals we dat iedere avond aan elk bed aanbieden. Dan gaat de avond langzaam over in de nacht. Als ik aan het eind van mijn dienst nog even om het hoekje kijk, zie ik hem diep in slaap.

Ik laat het los. De nachtverpleegkundige is al gearriveerd en zorgt verder.